Spotkanie z przyjacielem  to dowód na to, że Bóg jest opiekunem! Masz wtedy szansę na to, aby mówić - nie gadać... Możesz złamać siebie jak On na Krzyżu, w Eucharystii - jak Chleb, który łamiemy... To dzielenie się sobą jest zbawienne, zarówno dla tego, który mówi jak i dla tego, który w milczeniu - słucha. Kiedy Twój przyjaciel towarzyszy Ci od 15 lat  - kiedy połykałeś z nim to samo powietrze, patrzyłeś na te same gwiazdy, grzechy, miłość - to wiesz, że tu nie ma przypadku...
     Wiesz, mój przyjaciel poszedł jeszcze dalej - poprosił mnie o spowiedź! ...dziękuję  
                                           Panie, chcę być przyjacielem - jak Ty. J 15,15