Czwartek, 8 stycznia 2009r. Imieniny obchodzą: Seweryn, Mœcisław, Teofil . Okres Narodzenia Pańskiego.
Pokuta nie jest karą! PDF Drukuj Email

    Czas Wielkiego Postu to czas przygotowania do Świąt Wielkanocnych. W tym czasie organizuje się rekolekcje parafialne, katechezy liturgiczne, które odbywają się często w ramach Drogi Krzyżowej, oraz spowiedzi Wielkanocne. Istota jednak nie tkwi w tym, aby urozmaicić czy uatrakcyjnić czas wielkiego Postu poprzez wprowadzenie różnorodnych praktyk, ile w tym – aby chrześcijanin mógł uświadomić sobie i zweryfikować swoje przylgnięcie do Jezusa. Dlatego też potrzebny jest czas pokuty, czas oczyszczenia. Na przełomie IV i V wieku, mowa jest o 40 dniowym przygotowaniu do Świąt Zmartwychwstania Pańskiego. 
      
Liczba 40 – nawiązuje do czterdziestu lat pobytu na pustyni narodu wybranego – Izraela oraz do czterdziestu dni postu Jezusa na pustyni. Nie chodziło o magiczny charakter liczby 40 – ile o czas i konkretną historię, którą przeżywali Izraelici. Bóg wyprowadził ich na pustynię, aby mówić do ich serca (Jer 31,3). Tam Naród Wybrany – miał okazję ujrzeć siebie, swoje nawyki, przyzwyczajenia. Wszystko po to, aby za-wrócić – zmienić swoje myślenie o Bogu. Tam właśnie w ciągu 40 lat dokonywał się proces dojrzewania, nawracania od siebie do Jahwe (por. Iz 30,15).
ImageJezus przed rozpoczęciem publicznej działalności także przygotowywał się do niej poprzez post na pustyni (Mt 4,1-11; Mk 1,12n; Łk 4,1-13). To właśnie tam, diabeł kusił Jezusa. Post, który podjął Jezus był zamanifestowaniem zupełnie innej egzystencji, innej logiki. W ten sposób Jezus pokazał nam gdzie i w Kim szukać zwycięstwa nad samym sobą.Wielki Post rozpoczyna się od Środy popielcowej, która nazywana była „initium” – czyli początkiem, głową Wielkiego Postu. W tym dniu podczas Liturgii Mszy Świętej kapłan posypuje głowy popiołem wypowiadając przy tym słowa: „Prochem jesteś i w proch się obrócisz” ( Rdz 3,19) lub „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” ( Mk 1,15).

Poprzez ten gest człowiek uświadamia sobie swoje pochodzenie oraz to dokąd zmierza. Odkrywa zatem Tego, do które ma nieustannie powracać. Nawrócenie, nie jest bowiem tylko kolejnym wyznaniem grzechów, kolejną przyjętą Komunią Świętą ale jest wchodzeniem w inny sposób przeżywania siebie – swojego życia. Jest poddaniem się Bogu, jest przyjęciem Bożego zamysłu, który najczęściej różni się od naszego.
     Niech ten czas postu, wyrzeczeń, rezygnacji – próby wierności, będzie dla nas weryfikacją tego, czy żyjemy Duchem Jezusa, czy może wciąż jeszcze pokładamy nadzieję tylko w sobie…
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »
WSTECZ