Czy zdarzyło ci się kiedyś myśleć, że wszyscy cię opuścili, że każdy ma ciebie za nic? Co wtedy robisz? Uciekasz od nich wszystkich, pokazujesz swoje racje, mówisz, że nie chcesz już żyć. Krzyczysz, że nie masz dla kogo się śmiać, że wszystko przeminęło. Na twojej twarzy nie ma już radości, wprost przeciwnie: są snutek i łzy.

Czy myślałeś w takich sytuacjach o Chrystusie, który także wiele wycierpiał? Czy nie myślałeś o tym, że On także jest Tym, który zna smutek? Czy przed twoimi oczyma pojawił się obraz Ogrodu Oliwnego? Smutek nigdy nie był tak czarny, ziemia nigdy wcześniej nie skosztowała tak gorzkich łez, powietrza nie przeszyły tak udręczone jęki (Bill Hybels „Bóg którego szukasz”). Przecież sam Jezus powiedział swoim uczniom: Smutna jest moja dusza, aż do śmierci (Mt 26, 38).

A ty pokazujesz tylko siebie. Tylko ty się liczysz, twój smutek, żal, twoje łzy. Bóg zna twój ból i smutek, a całkiem inną powiedzieć, że nie tylko zna, ale i sam kosztuje goryczy tego bólu i smutku – Czy to rozumiesz?

Wszyscy odeszli. Pozostałeś tylko ty i On, bo Bóg nigdy cię nie opuści. Czy idziesz w Jego stronę? Nie zapominaj o Nim w twoich trudnych sytuacjach. To wszystko jest twoim doświadczeniem. To On ciebie doświadcza, bo chłoszcze tych, którzy zbliżają się do Niego, aby się opamiętali (por. Jdt 8, 27). Pozostaje tylko jedno pytanie: Czy zbliżasz się do Niego? Czy nie czynisz z siebie boga? Zastanów się czy twoje życie jest Nim przepełnione.