Serce me przepełnia radość i wzruszenie z tego powodu, iż mogę napisać do Ciebie tenże list. Ostatnie lata były dla nie przełomowe. To właśnie wtedy spotkałem i poznałem Twojego Syna, Jezusa Chrystusa. Nie chcę jednak teraz się rozpisywać na ten temat. Dzisiaj raczej chciałbym się dowiedzieć czegoś o Tobie. Wiesz już, o Matko, czego dotyczy mój list.
Ostatnio ktoś mi powiedział, że jesteś niepokalanie poczęta. Co to właściwie znaczy? Chciałem się czegoś o tym dowiedzieć. Rozmawiałem z wieloma osobami. Niestety, nikt nie znał odpowiedzi na pytanie: „Co to znaczy, że Maryja jest Niepokalanie Poczęta”?
|
|
Czytaj całość…
|
|
Liturgia Adwentu ukazuje nam dwie czołowe postacie: Izajasza oraz Jana Chrzciciela. Pierwszy, nazwany przez historię „księciem proroków” jest obrazem Starego Testamentu. Izajasz urodził się ok. roku 770 przed Chrystusem. Działał w Jerozolimie, był elitarnym członkiem narodu izraelskiego. Izajasz , przez prawie 40 lat po powołaniu na proroka, godnie wykonywał powierzone mu zadanie. Pozostawił najwięcej przepowiedni co do Mesjasza, które liturgia Adwentu nam przypomina. Ostatnie lata życia proroka nie są nam bliżej znane. Apokryfy głoszą, że poniósł męczeńską śmierć z rąk króla Manassesa.
Drugą postacią wprowadzoną do liturgii
w Adwencie jest Jan Chrzciciel. Jest on uosobieniem Nowego Testamentu. Jego zadaniem nie było przepowiadanie, lecz wskazywanie na Zbawiciela, który przyjdzie na świat wypełnić swoją misję. W okresie Adwentu jego zadaniem jest praktyczne wskazywanie wiernym na sposób, w jaki powinni przygotować się na przyjście Mesjasza, poprzez słowo i swoje życie. Wskazuje, że tylko poprzez pokutę, odrzucenie grzechu oraz zrzucenie z siebie starego człowieka i przeobrażenie się w nowego na wzór Jezusa, możemy godnie przygotować się na „narodziny” Zbawiciela.
Charakterystyczną cechą Adwentu jest także motyw maryjny. Czym bardziej zbliżamy się ku świętom Bożego Narodzenia, to ten motyw staje się coraz bardziej wyrazistszy. Maryja stał się drabina Jakubową, po której na ziemię zeszło Zbawienie. To Ona właśnie została wybrana spośród wielu niewiast na matkę Odkupiciela. Stała się znakiem zapowiadającym bliskość nadejścia i narodzin Mesjasza. Pełny wyraz macierzyństwa Maryi znajdujemy w noworocznej uroczystości Bożej Rodzicielki.
|
|
Kościół Katolicki powoli zaczyna się przygotowywać do obchodów świąt Bożego Narodzenia, które poprzedza Adwent. Słowo pochodzi z języka łacińskiego - „adventus” i oznacza przejście. Czas trwania to cztery tygodnie. Charakterystyczną cechą adwentu jest zubożenie obchodów liturgicznych. W niedziele nie odmawia się „Gloria” - Chwała, oprócz uroczystości Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Szaty liturgiczne przybierają pokutny kolor fioletowy, oprócz trzeciej niedzieli, kiedy można użyć koloru różowego. Do tego Adwentowi towarzyszy umiarkowana gra na organach i skromność w dekoracji kwiatami.A jak u nas wygląda okres przygotowań do świąt? Zaczyna się bieganiem po sklepach, w domu „wielkie sprzątanie”, bo przecież zbliżają się święta. A może powinniśmy pomyśleć i przygotować się do świąt Bożego Narodzenia trochę inaczej, bardziej duchowo? Rano wstać i uczestniczyć w roratach, które są odprawiane ku czci Najświętszej Maryi Panny.
Ale na to pytanie sami sobie powinniśmy odpowiedzieć – czym jest dla mnie okres Adwentu?
|
|
|
Pierwszy raz w historii z pojęciem Adwent spotykamy się w jednym z dekretów synodu w Saragossie z 380 roku. Jednak ten dokument nie zawierał wielu treści na ten temat. Bardziej dokładnych informacji o Adwencie „dostarcza” nam wiek V i VI. Wtedy to Adwent rozpoczynał się świętem św. Marcina (11 XII) i na wzór Wielkiego Postu trwał przez 40 dni, aż do Bożego Narodzenia. Charakter tego okresu był wybitnie pokutny. Wiernych obowiązywał post (łagodniejszy niż w Wielkim Poście), zakaz wojen, wesel, hucznych zabaw oraz abstynencja małżeńska. Obecny zwyczaj wywodzi się z samego Rzymu. Tam od VI wieku obchodzono Adwent, który obejmował cztery tygodnie przed Bożym Narodzeniem. Ten zwyczaj utrwalił się w naszej liturgii ze względu na prymat liturgii rzymskiej na całym świecie.
|
|
Życie, to Miłość wcielona.
Świadomość, to Miłość w rozumie.
Zdobywanie wiedzy, to Miłość w odkrywaniu świata.
Nauka, to Miłość poszukująca.
Filozofia, to Miłość zawarta w myśli.
Religia, to Miłość zmierzająca ku Bogu.
Prawda, to Miłość przenikająca do wieczności.
Ideał, to Miłość ujęta w marzeniach.
Zaufanie, to Miłość pokłada w drugim człowieku.
Nadzieja, to Miłość oczekująca ludzkie gestu.
Miłosierdzie, to Miłość otwarta na drugiego człowieka.
Braterstwo, to dzielenie się Miłością z innymi.
Poświęcenie, to Miłość rosnąca z każdym dniem.
Oddanie, to Miłość, która ma moc oczyszczającą.
Sympatia, to Miłość, która się do Ciebie uśmiecha.
Praca, to Miłość, która buduje.
Obojętność, to miłość, którą ktoś ukrył.
Rozpacz, to Miłość, którą ktoś roztrwonił.
Przemoc, to Miłość, która straciła równowagę.
Zazdrość, to Miłość wypaczona.
Pycha, to Miłość, która straciła rozum i do przodu się wypycha.
Pokora, to Miłość, która idzie z tyłu, żeby lepiej widzieć.
Rządzą, to Miłość zatruta.
Zaś Nienawiść, zdająca się być zaprzeczeniem Miłości - nie jest niczym innym jak Miłością która zachorowała.
Francisco Candido Xavier.
Rozdawaj swą miłość całemu światu, bo tylko w ten sposób zachowasz ją w dobrym zdrowiu.
Tylko tak będziesz naprawdę Człowiekiem.
Uważaj, by Miłości nie zatracić i nie marnuj szans na dzielenie się nią. Bo Miłość jest jedyną rzeczą na świecie, która mnoży się, gdy się ją dzieli z innymi.
|
|
|
