William Blake w jednym ze swoich utworów pisze: „To, co dziś jest rzeczywistością, wczoraj było nierealnym marzeniem”. Dlatego mamy samoloty, loty kosmiczne, komputer, na którym wystukuję ten tekst, itd. W słynnym arcydziele Lewisa Carrola Alicja w krainie czarów jest dialog pomiędzy główną bohaterką a Królową, która właśnie powiedziała coś niezwykłego.
- Nie wierzę ci – mówi Alicja

- Nie wierzysz? – powtarza ze smutkiem Królowa. – Spróbuj jeszcze raz, weź głęboki oddech, zamknij oczy i uwierz.
Alicja śmieje się:
- Nie warto próbować. Tylko głupcy wierzą, że rzeczy niemożliwe mogą zdarzyć się naprawdę.
- Myślę, że po prostu brakuje ci doświadczenia- odpowiada Królowa. – Gdy byłam w twoim wieku, ćwiczyłam przynajmniej pół godziny dziennie. Zaraz po porannej kawie próbowałam wyobrazić sobie pięć lub sześć niemożliwych rzeczy, z którymi mogłabym się zetknąć. Dziś widzę, że większość tego, co sobie wyobrażałam, stało się rzeczywistością. Dzięki temu zostałam królową.

            Życie wciąż woła do nas: „Uwierz!”. Wiara, że w każdej chwili może wydarzyć się cud, potrzebna jest po to, by odczuwać radość, ale także po to, by czuć się bezpiecznie, żeby usprawiedliwić swoje istnienie. W dzisiejszych czasach większość ludzi nie wierzy, że można zwalczyć biedę, żyć w sprawiedliwym społeczeństwie, ograniczyć narastające z każdym dniem waśnie religijne.
            Większość ludzi pod byle pretekstem unika wyzwania. Konformizm, dojrzałość, strach przed ośmieszeniem, poczucie bezsilności. Widzimy, jak osoby wokół nas dotyka niesprawiedliwość i milczymy. „Nie będę wdawał się w byle sprzeczkę” – tłumaczymy.
            Taka postawa to tchórzostwo. Kto rozwija się duchowo, ma wewnętrzny kodeks moralny, którym się kieruje. Bóg zawsze usłyszy głos człowieka przeciwstawiającego się złu.
            Często jednak spotykamy się z następującym komentarzem: „Całe życie wierzę w marzenia, staram się walczyć z niesprawiedliwością, a zawsze kończy się to rozczarowaniem”.
            Wojownik światła wie, że warto toczyć z góry przegrane bitwy, dlatego nie obawia się rozczarowań. Zna wartość swego oręża i siłę miłości. Bez wahania odwraca się od ludzi, których nie stać na podejmowanie decyzji, który próbują innych obarczyć odpowiedzialnością za zło tego świata.

            Jeśli ktoś nie walczy z niesprawiedliwością- nawet gdyby przekraczało to jego siły- nigdy nie odnajdzie swej drogi.

            Arach Hejazi przysłał kiedyś list, w którym pisał:
            „Dziś szedłem ulicą i złapała mnie straszliwa ulewa… Dzięki Bogu miałem ze sobą parasol i płaszcz. Były jednak w samochodzie, który stał zaparkowany gdzieś daleko. Kiedy po nie biegłem, pomyślałem, że oto dostałem od Boga jakiś znak. Zawsze mamy coś zawczasu przygotowanego na wypadek burzy, którą może zgotować nam życie, ale zwykle trzymamy te przydatne rzeczy schowane głęboko w sercu. Tracimy czas, próbując je znaleźć, a gdy wreszcie je odnajdujemy, okazuje się, że żywioł zdołał nas pokonać”.
            Bądźmy więc zawsze gotowi, w przeciwnym razie albo stracimy szansę, albo przegramy bitwę.

                                                        P.C. - „Być jak płynąca rzeka”